Mysterieus Duitsland van 8 tot 11 september 2026
Onmenselijke vertrekuren is geen exclusiviteit meer voor vliegreizen. Autobusreizen komt aardig in de buurt. Maar stipt om 04 u 30 rijden we de parking van Kinepolis af. Vier dagen weg van huis, een primeur. Wat met het weer?
Chauffeur Axel is onze vertrouwenspersoon op de comfortabele bus en voor reisbegeleider Patrick is dat een totaalpakket van dienstverlening. Het is officieel zijn laatste reis en met 13 jaar ervaring op de teller als gediplomeerd gids, kan ons niets mislopen. Met de senioren heeft hij in schoonheid en tevredenheid zijn, onder voorbehoud, laatste trip kunnen maken.
Onze eerste stop is het ontbijt in Sevenem, maar we zijn zo stipt dat het restaurant “La Place” nog niet open is. Even wachten waardoor twee senioren uit Malmedy de kans krijgen om ons te vervoegen. De taalgrens is geen handicap voor deelname bij de senioren en evenmin in communicatie gedurende de reis.
Een beperkt ontbijt geeft voldoende verzadigingsgevoel om verder te soezen na onvoldoende slaap voor de afreis. Ondertussen krijgen we van Patrick info over Oberhausen, vroeger het centrum van het geïndustrialiseerde Ruhrgebied maar nu een schoolvoorbeeld van reconversie. Zijn 117 meter hoge “Gasspeicher” is hiervoor omgevormd tot een cultureel centrum. Daar moeten we niet zijn, maar wel aan de Möhnesee.
We hebben daarvoor ruim de tijd zegt Patrick. Een eindeloze trein van vrachtwagens en wegenwerken overal, doen ons juist op tijd stoppen bij de stuwdam. Na een korte wandeling op de muur met aan de voet een zo goed als droog bekken en een niet zo hoogstaande plas aan de andere zijde, zien we onze boot als een lelieblad aanleggen om ons te laten inschepen. Een rondvaart onder motorluwte laat zien wat het meer te bieden heeft aan ontspanning, fauna, flora en nutsvoorziening waarvoor het is aangelegd. Ondertussen wordt er geluncht met een schnitzel op ons bord. Zullen er nog volgen? Een misplaatst vooroordeel blijkt achteraf.
Op foto kan je zien, dat wanneer alle stuwpoorten open staan, de muur wordt getransformeerd in een IIslandse waterval. Na het voorbije droogte trauma is dit nu ondenkbaar. Patrick heeft nog nooit zo’n laag waterpeil gezien. Ook op foto is de bres van 80x20m te zien, geslagen met rolbommen in WOII. Toen verdronken 1500 mensen, voornamelijk dwangarbeiders. Nu zie je de herstelde muur, gemetseld in keien en niet gegoten in beton waardoor hij er uit ziet als een stadsomwalling met twee torens. Het is trouwens een beschermd monument.
De Möhensee wordt omringd door de heuvels van het Sauerland die er toch al wat groener uitzien na de regen van de voorbije twee weken.
Weg van de “autobahn” rijden we nu tussen vroeg gerooide en afgemaaide velden die golven over de heuvelruggen. Landelijke dorpen passeren het venster, precies zoals in de Picardie, maar properder en beter onderhouden.
We krijgen zon in een blauwe lucht die volwassen cumuluswolken laat bollen als zeepbellen.
Paderborn is de bestemming, maar vooraf een interessant weetje, van Patrick, over de nabij gelegen “Wewelsburg” ; enigste driehoekskasteel in Duitsland dat in de 17de E in Wezerrenaissance werd gebouwd. Oorspronkelijk bisschoppenverblijf, tijdens WOII opleidingscentrum voor de Nazi’s. Nu is er een oorlogsmuseum die het bezoeken waard is, maar niet geschikt blijkt voor gevoelige zielen.
Ok, maar we stoppen in het liefelijke Paderborn dat gelegen is op een zevental bronnen en daaraan zijn ontstaan dankt in de vroege Frankische periode. In het oude centrum laten de bronnen het water naar beneden kabbelen tot ze samenvloeien en de rivier “Pader” vormen. Met zijn 4,5 km lengte, de kortste rivier van Duitsland, maar misschien de properste. Je ziet er zelfs een waterrat onverstoorbaar lunchen, midden de waterloop.
Even springen is voldoende om water te laten opborrelen uit de ondergrond, waarvan de bovenlaag bestaat uit kalk en de onderlaag uit mergel.
Na regen komt het gevallen water hierdoor na enkele dagen aan de oppervlakte, demonstreert onze gids met zijn legoconstructie. Water, groen en middeleeuwse gebouwen zijn troeven om een prentkaartomgeving te creëren.
Nochtans is Paderborn tijdens WOII voor 80% vernield en moest veel heropgebouwd worden. Ook de Dom bleef niet gespaard. Bijna alle brandglas ramen moesten vervangen worden. Vergeldingsakties, zonder strategisch nut, van de geallieerden. Van de vele vakwerhuizen zijn alleen in het straatje “Auf den Dielen” nog gerestaureerde exemplaren te zien. Hier, rond de Dom en het Rathaus worden de kiekjes gemaakt. Je vindt er restanten van een bewogen historisch (godsdienst)verleden. Over de recente loden gevels en gebouwen zijn de meningen verdeeld. Maar de inplanting van origineel groen, na de passage van een tornado, compenseert en levert prijzen op voor stadsontwikkeling.
Padderborn is in de groep niet gekend, zelfs niet door Patrick, en is wel een bezoek waard.
Maar nu opstappen en naar Bad Salzufflen waar we logeren in wellness hotel Maritim.
Het gebouw oogt strak, is symmetrisch rechtlijnig en laat geen frivoliteit zien.
We mogen niet te laat arriveren want om 20 u 00 wordt het buffet afgeruimd in het restaurant, ingericht als spiegelzaal met bling bling uit de jaren ‘70. Een zuiders levensritme kennen ze niet. Binnen dateert de aankleding uit de tapijtentijd toen dat chique stond. De kamers zijn ruim maar oubollig met een dominostekker waarop zes stekkers passen om de huidige device behoeften in te pluggen. Die spulletjes van nu waren er nog niet in de zeventiger jaren. Wat de meerderheid van de hotelgasten waarschijnlijk niet vraagt omwille van hun hoge leeftijd. Toch lijkt het hotel niet toegang vriendelijk met zijn smalle liftdeuren, trappen en niet aangepaste badkamer. Maar er is een bar die lang open blijft.
Voor deze avond passen we. Na 20 uur wakker te zijn verdien je wat slaap.
Bij een kuuroord hoort een park. Zo ook hier, erg groot zelfs met vijver en gevarieerde beplanting. En een park dient om in te wandelen. In dat park leren we over de zoutwinning , genieten we van de kunstwerken, nemen we een groepsfoto en is er hilariteit in de ouderwetse strandzetels. Er wacht ons evenwel een nieuwe gids bij de Gradierwerke (pekelwerke). Wat zou dat kunnen zijn? Het zijn imposante constructies uit de 18de E, om zouter en meer gecentreerde pekel te maken. Dit is nu achterhaalt en heeft men de Gradierwerke een nieuwe functie gegeven. Door de Sole uit de grond over de sleedoorntakken te laten vloeien creëert men een vochtige zouthoudende lucht zoals aan zee, zonder jodium weliswaar. De Gradierwerke vormen hierdoor een openlucht-inhalatorium. Deze kuuroordfunctie was dus niet de oorspronkelijke bedoeling, maar menselijke inventiviteit biedt veel oplossingen. Toch de moeite om eens binnen te stappen in die muur van takken om de longen te zuiveren, de trap te beklimmen en te genieten van het panorama over stad en park waar ook een concerthalle en kuurhuis met theater staat.
Dat Hameln ons kan verrassen is verwonderlijk want we kennen het verhaal, maar niet de stad. Dus wordt het weer een ontdekking van een binnenstad op mensenmaat met gerestaureerde huizen, huizen die een verhaal vertellen en huizen die tonen wat vakwerk is. Gids Hannelore vestigt onze aandacht op de Weserrenaissance en de Utlucht in de voorgevel. Hameln werd een Hanze stad en vergaarde hierdoor rijkdom Dat kan je zien in de rijk beklede gevels die ook wel eens dienden om elkaar af te troeven in rijkdom. Hoe rijker, hoe hoger de gevel. De kleurrijke gevels maken de wandeltocht wat feeëriek, ondanks een korte regenbui. De enige regen die we te verwerken kregen op onze vierdaagse. We hebben dus mazzel gehad. Historische huizen worden niet alleen bewoond door bemiddelde mensen, maar ook door de gewone burger omdat er in Hameln een bovengrens is op de huurprijzen. Er is dus een mix van bewoners. Zoals er een mix is van ketens en boetieks, het jachtterrein van onze dames. Alleen op de ring vind je nog twee torens uit de middeleeuwse omwalling, die onder Napoleon werd afgebroken. Opmerkelijk is terug het beperken van de hoogbouw in de stad.
