Mysterieus Duitsland  van 8 tot 11 september 2026

Onmenselijke vertrekuren is geen exclusiviteit meer voor vliegreizen. Autobusreizen komt aardig in de buurt. Maar stipt om 04 u 30 rijden we de parking van Kinepolis af. Vier dagen weg van huis, een primeur. Wat met het weer?

Chauffeur Axel is onze vertrouwenspersoon op de comfortabele bus en voor reisbegeleider Patrick is dat een totaalpakket van dienstverlening. Het is officieel zijn laatste reis en met 13 jaar ervaring op de teller als gediplomeerd gids, kan ons niets mislopen. Met de senioren heeft hij in schoonheid en tevredenheid zijn, onder voorbehoud, laatste trip kunnen maken.

Onze eerste stop is het ontbijt in Sevenem, maar we zijn zo stipt dat het restaurant “La Place” nog niet open is. Even wachten waardoor twee senioren uit Malmedy de kans krijgen om ons te vervoegen. De taalgrens is geen handicap voor deelname bij de senioren en evenmin in communicatie gedurende de reis.

Een beperkt ontbijt geeft voldoende verzadigingsgevoel om verder te soezen na onvoldoende slaap voor de afreis. Ondertussen krijgen we van Patrick info over Oberhausen, vroeger het centrum van het geïndustrialiseerde Ruhrgebied maar nu een schoolvoorbeeld van reconversie. Zijn 117 meter hoge “Gasspeicher” is hiervoor omgevormd tot een cultureel centrum. Daar moeten we niet zijn, maar wel aan de Möhnesee.

We hebben daarvoor ruim de tijd zegt Patrick. Een eindeloze trein van vrachtwagens en wegenwerken overal, doen ons juist op tijd stoppen bij de stuwdam. Na een korte wandeling op de muur met aan de voet een zo goed als droog bekken en een niet zo hoogstaande plas aan de andere zijde, zien we onze boot als een lelieblad aanleggen om ons te laten inschepen. Een rondvaart onder motorluwte  laat zien wat het meer te bieden heeft aan ontspanning, fauna, flora en nutsvoorziening waarvoor het is aangelegd. Ondertussen wordt er geluncht met een schnitzel op ons bord. Zullen er nog volgen? Een misplaatst vooroordeel blijkt achteraf.

Op de boot kan je op foto zien, dat wanneer alle stuwpoorten open staan, de muur wordt getransformeerd in een IIslandse waterval. Na het voorbije droogte trauma is dit nu ondenkbaar. Patrick heeft nog nooit zo’n laag waterpeil gezien. Ook op foto is de bres van 80x20m te zien, geslagen met rolbommen in WOII. Toen verdronken 1500 mensen, voornamelijk dwangarbeiders. Nu zie je de herstelde muur, gemetseld in keien en niet gegoten in beton waardoor hij er uit ziet als een stadsomwalling met twee torens. Het is trouwens een beschermd monument.

De Möhensee wordt omringd door de heuvels van het Sauerland die er toch al wat groener uitzien na de regen van de voorbije twee weken. 

Weg van de “autobahn” rijden we nu tussen vroeg gerooide en afgemaaide velden die golven over de heuvelruggen. Landelijke dorpen passeren het venster, precies zoals in de Picardie, maar properder en beter onderhouden. We krijgen zon in een blauwe lucht die volwassen cumuluswolken laat bollen als zeepbellen.

Paderborn is de bestemming, maar vooraf een interessant weetje, van Patrick, over de nabij gelegen “Wewelsburg” ; enigste driehoekskasteel in Duitsland dat in de 17^de E in Wezerrenaissance werd gebouwd. Oorspronkelijk bisschoppenverblijf, tijdens WOII opleidingscentrum voor de Nazi’s. Nu is er een oorlogsmuseum die het bezoeken waard is, maar niet geschikt blijkt voor gevoelige zielen.

Padderborn is in de groep niet gekend, zelfs niet door Patrick, en is wel een bezoek waard.

Bij een kuuroord hoort een park. Zo ook hier, erg groot zelfs met vijver en gevarieerde beplanting. En een park dient om in te wandelen. In dat park leren we over de zoutwinning , genieten we van de kunstwerken, nemen we een groepsfoto en is er hilariteit in de ouderwetse strandzetels. Er wacht ons evenwel een nieuwe gids bij de Gradierwerke (pekelwerke). Wat zou dat kunnen zijn? Het zijn imposante constructies uit de 18^de E, om zouter en meer gecentreerde pekel te maken. Dit is nu achterhaalt en heeft men de Gradierwerke een nieuwe functie gegeven. Door de Sole uit de  grond  over de sleedoorntakken te laten vloeien creëert men een vochtige zouthoudende lucht zoals aan zee, zonder jodium weliswaar. De Gradierwerke vormen hierdoor een openlucht-inhalatorium. Deze kuuroordfunctie was dus niet de oorspronkelijke bedoeling, maar menselijke inventiviteit biedt veel oplossingen. Toch de moeite om eens binnen te stappen in die muur van takken om de longen te zuiveren, de trap te beklimmen en  te genieten van het panorama over stad en park waar ook een concerthalle en kuurhuis met theater staat.

Dat Hameln ons kan verrassen is verwonderlijk want we kennen het verhaal, maar niet de stad. Dus wordt het weer een ontdekking van een binnenstad op mensenmaat met gerestaureerde huizen, huizen die een verhaal vertellen en huizen die tonen wat vakwerk is. Gids Hannelore vestigt  onze aandacht op de Weserrenaissance en de Utlucht in de voorgevel. Hameln werd een Hanze stad en vergaarde hierdoor rijkdom Dat kan je zien in de rijk beklede gevels die ook wel eens dienden om elkaar af te troeven in rijkdom. Hoe rijker, hoe hoger de gevel. De kleurrijke gevels maken de wandeltocht wat feeëriek, ondanks een korte regenbui. De enige regen die we te verwerken kregen op onze vierdaagse. We hebben dus mazzel gehad. Historische huizen worden niet alleen bewoond door bemiddelde mensen, maar ook door de gewone burger omdat er in Hameln een bovengrens is op de huurprijzen. Er is dus een mix van bewoners. Zoals er een mix is van ketens en boetieks, het jachtterrein van onze dames. Alleen op de ring vind je nog twee torens uit de middeleeuwse omwalling, die onder Napoleon werd afgebroken. Opmerkelijk is terug het beperken van de hoogbouw in de stad.

De terugweg doorploegt de akkers waarop plukken bos staan. Een déja-vu beeld uit Picardie waar die bosjes een grote ecologische waarde hebben voor flora en fauna.

Patrick weet niet van ophouden en breit nog een wandelvervolg in de binnenstad van Bad Salzufflen, die ook over troeven beschikt. Historisch heeft het minder te bieden, maar je kan er aangenaam toeven door te kuieren in pittoreske straten en pleintjes. Up Town staat de kerk in groen kader en muzikale omlijsting. Door het centrum loopt een water waarlangs kinderen en jeugd hun tijd invullen met gejoel en spel. Alles om te flaneren in straten met winkels en talrijk aanwezige eet -en drinkhuizen. We keren terug door het park om de dag af te sluiten en te zien of er nog iets rest aan de buffet tafel.

Vandaag keren we nog niet huiswaarts zoals gewoonlijk. Er staat ons nog een rijk gevulde dag te wachten met een didactische molenrit rond Minden waar gids  Klaus ons de verschillende typen van Molens beschrijft. Hannelore in Hameln is bejaard maar spreekt duidelijk. Der Klaus is ook bejaard maar is moeilijk te begrijpen waardoor simultane vertaling door Patrick en de uitleg van de molenaar in de Wassermühle van Birchkirche veel verduidelijkt. Niet alleen de koffie wordt gesmaakt ook het laten draaien van het waterrad is boeiend om de tandwielen te zien draaien. Voor onze Erik natuurlijk de kans om wat les te geven in welke verhouding die krachten worden overgebracht. De molenroute  wordt omgeven door wat ze hier noemen het Hochland en veel gelijkenis vertoont met het Heuvelland. Dan zijn we toch al een beetje thuis.

In Minden schuiven we aan voor een Grill maaltijd nabij een Schiffmühle die we na het eten kort bezoeken.  Der Windmühle in Südhemmern bezochten we eerst en staat op een wal met een galerij onder. Weer een ander type in de rij van zes. In totaal zijn er 44 molens op een parcour van 300 km. Dat doen we dus niet. Evenmin als foto’s nemen van ooievaars want we zien er weinig of geen. In Damme des te meer.

Minden is een oude Franken stad, bijna even groot in oppervlakte als Parijs, maar met slechts 82 000 inwoners. Op weg naar het restaurant charmeert de binnenstad ons minder dan bij de vorige bezoeken. We beperken ons tot een passage bezoek.

Voor velen zijn de benen voldoende gestrekt en zitten de gedachten reeds bij het buffet waarvan timing en struktuur steeds minder geheimen verbergt. Ook niet bij de plaatsen aan tafel. De bezetting in het restaurant is wisselvallig met overwegend hotelgasten die voor de buffetformule kiezen. De bediening is vlot en vriendelijk en op het einde van de maaltijd zeg je zelf wat je gedronken hebt, informeel en wat onverwacht voor de pünktlichkeit waarvoor onze Duitse vrienden gekend zijn.

Vandaag is het toch verzamelen met koffers en sleutel afgeven. Maar komt het beste niet altijd op het laatst?

De stad Lemgo is inderdaad het bekijken waard, reeds vanaf de parking bij het park aan de rivier Bega word je bekoord. We worden ontvangen door gids Werner, een van de vele, maar wel de gids die het meest begrijpbare Duits praat. Hij torent boven ons uit met ver dragende stem die de rijke geschiedenis van Lemgo beschrijft. De binnenstad is gespaard gebleven van bombardementen in WOII waardoor de gebouwen nog origineel zijn, wat een meerwaarde betekent tegenover neo. In de 13^de E werd Lemgo lid van de Hanze en belangrijke handelsstad wat veel geld in het laadje bracht.  Zoals in de andere plaatsen is de Weserrenaissence rijkelijk aanwezig. Ook in het Hexenbürgermeisterhaus waar de heksenburgemeester Herman Cothman heeft gewoond. Blijkt, dat zelfs zijn politieke opponenten als heksen werden bestempeld. De eeuwenoude truc om je eigen tekorten te verbergen en het volk te misleiden. Nu noemen ze dat fake news of complot theorie. Idem aan de andere steden die we bezocht hebben, bleef in Lemgo een gespannen sfeer hangen tussen de evangelisten en de katholieken waarbij bloed vloeide. Dit spanningsveld is er niet meer, maar Werner maakt zich zorgen over het Afd succes in Saksen Anhalt. Lemgo maakt deel uit van het administratief district Lippe, de plaats waar de NSDAP van Hitler zijn groot verkiezingssucces boekte in 1933. Wat brengen de volgende deelstaatverkiezingen? Eerder op onze reis in Paderborn stapte Luc niet mee en bleef op een bank zitten waar hij in gesprek raakte met een Duitse mevrouw. Zoals in Padeborn het water opborrelt uit de grond, borrelen bij haar Nazitrauma’s op wanneer ze aan de Afd denkt, wist ze te vertellen. Deze twee spontane uitingen van bezorgdheid voorspellen een woelige politieke strijd in Duitsland. Wordt door de recente deelstaatverkiezing in Pommeren bevestigd.

We verlaten Lemgo want er staat nog een wereldwonder op ons programma, aldus Patrick, “Die Externsteine”. Als we er bij kunnen, ook volgens Patrick, omwille van filmopnames zou het afgesloten zijn? Bij de aankomst op de parking zijn we inderdaad niet alleen. Vrachtwagens, bestelwagens, busjes die op en af rijden, massa’s filmmateriaal moeten we passeren om ons restaurant te bereiken. Aanschuiven bij de gaarkeuken van de filmploeg mag niet. In het moderne restaurant worden we opgewacht door de bazin, niet uit sympathie, maar de tafels staan ook gedekt voor een huwelijk. Heiraten in het Duits. Dus het moet een beetje vooruitgaan, fortmachen. Willen Mieke en Ginette nu toch wel trakteren met een aperitief. Wie ist dass möglich. Maar het lukt allemaal en onze kip curry heeft nog warm.  Er is zelfs nog tijd voor koffie. Onder het eten zien we veel beweging naar en van de Externsteine, zou het dan toch lukken? Met veel courage volgen we het baantje naar de rotsformatie  en kunnen we ze van op afstand zien in volle glorie. Er rond wandelen kan en mag niet van de beleefde, lieftallige maar voet bij stuk houdende juffrouw. Sommigen stellen zich tevreden met die aanblik en hoeven geen wandeling. Die trapjes naar boven zijn nochtans uitnodigend. Schade. Dan maar recta naar de bus. Ook het bezoekerscentrum laten we links liggen.